Iemand die mij een beetje kent, weet dat ik hou van duidelijkheid. Duidelijkheid maakt communiceren heel gemakkelijk en dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Dan kan je ook voorstellen dat het proces van de naamgeving van ons concept best ingewikkeld was…

Naamloos
In mei 2020 heb ik een middag lang met mijn zusje Jozien en vader gespard om te komen tot een passende naam voor ons (zorg)concept. Ik wilde refereren aan Noaberschap, het typische begrip uit oost Nederland wat staat voor betrokkenheid op en afhankelijkheid van elkaar als buren. Een hele mooie vorm van gemeenschap zijn, niet alleen in gelijkwaardige onderlinge relaties, maar ook door elkaar in daden te steunen.


Naburen
Wordt het De Nabuur, Nabuurs of Naburen. Naburen klonk toch echt het beste volgens mijn zusje, dus meegaand als ik ben, schaarde ik me achter haar :).

Stichting Naburen
We ontwikkelden verder en Naburen werd voor de KvK Stichting Naburen. Geen ontkomen aan, bij een stichting moet de rechtsvorm in de naam terug te vinden zijn.

Zorggemeenschap Naburen
Maar Stichting Naburen, dat klinkt toch vrij afstandelijk. En daarbij komt dat Naburen nog niets zegt over wat we als organisatie doen. Zeker nu we nog geen bekendheid hebben, leek het mij handig om een korte toelichting te geven op de inhoud van het concept. De naam ‘zorggemeenschap Naburen’ was geboren. De gemeenschap staat voor een ‘op elkaar betrokken groep mensen’ die afhankelijk van elkaar is. Allen hebben een gelijkwaardige rol in de gemeenschap, of je nu deelnemen, vrijwilliger of begeleider bent. De zorg slaat op de plek die we innemen in de maatschappij. Enerzijds ontlenen we ons bestaansrecht aan het feit dat er mensen met dementie zijn die op welke wijze dan ook ondersteuning kunnen gebruiken bij de inrichting van de dag. Anderzijds dragen we met z’n allen zorg voor een fijne dag, plek, bezoekers van de theetuin, het gereedschap en de dieren die we verzorgen.


Het werd Naburen
Yvonne Kappers, een inspirerend adviesraad-lid, gaf ons terug dat de term ‘zorggemeenschap’ suggereert dat we primair verpleegkundige zorg leveren. Terwijl wij juist vanuit een sociale blik naar mensen met dementie kijken, waarbij niet de aandoening en daaraan verbonden de ‘zorg’ voorop staat. Weg ‘zorggemeenschap Naburen’… Welkom worsteling…

Met veel mensen heb ik gesproken over het gevoel wat men krijgt bij de term ‘zorggemeenschap’. Iedereen heeft hier weer een andere associatie bij, van positief en passend, tot misplaatst en in strijd met de doelstelling.
Vele alternatieven zijn gepasseerd, maar uiteindelijk zijn we weer terug bij de kern: Naburen! Aan ons de schone taak om ervoor te zorgen dat Naburen een begrip wordt in de regio!
Door Sarah Verkruijssen